πενθώ για τις λέξεις που εξέπεσαν ηρωικά
στην ευρύτερη περιοχή των χειλιών σου
τη νύχτα της ενδεκάτης σεπτεμβρίου μου
ή περίπου τότε
τα καλύτερα στιγμιότυπα:
στο εικοστό πρώτο λεπτό
το «θέλω» εκπίπτει σε «μπορώ»
το «σαγαπώ» σε «μαρέσεις»
αίφνης αλλάζουμε θέσεις
κι αρχίζω να κατρακυλώ
αν ήσουν και εσύ εκεί
θα έστριβες σφαίρα τσιμισκή
και θα αγόραζες δώδεκα μαύρα πουκάμισα
από τον κύριο ζάρα
απόσπασμα από τα
είκοσι τέσσερα σονέτα
για την πολιτική διαχείριση της ερωτικής απελπισίας
Στις 5 τα χαράματα στο αθλιο μπαρ του τραινου.
Απέναντί μου μια 16χρονη μιλάει ασταματητα και παραδόξως χαμηλοφωνα στο κινητό.Είναι τοσο γελοία ανοιγοκλεινοντας αισθησιακα το στομα της μπροστα στο hands free τετοια ωρα.
Διπλα 3 χαζα πιτσιρικια βγαζουν με τα κινητά τους και βρίζουν όσο περισσοτερο μπορούν.
Αλλοι κρατανε την αξιοπρέπεια τους, κοιμούνται χυμενοι πανω στα τραπεζια.Και πίσω μου,πλάτη με πλάτη Αυτή.
Την πρόσεξα απο την ωρα που μπήκα και καθισα.Εχει ροζ.Πολυ ροζ.Τσαντα, νυχια, φόρεμα, ειναι μελαχρινή γύρω στα 34 φτηνά ντυμένη και κλαίει. Κλαίει συνέχεια, σχεδόν αθόρυβα,καθόλου ήρεμα. Είμαι πολυ κοντά της την ακούω πολυ καλά. Προσπαθεί να ηρεμήσει τον εαυτό της και δεν μπορει , κλαιει συνεχώς με καινούρια όρεξη σαν να εχει πολυ μεγαλο απόθεμα δακρύων.Καθομαι στο πλάι της καρέκλας και αρχίζω να γράφω. Δε θέλω να την παρηγορήσω, δε θέλω να μαθω γιατί κλαίει, θελω μόνο να συνεχίσει,να κλαψει μεχρι να ηρεμήσει.
Εχουν αρχίσει να την κοιτάνε. Γερνει προς τα πισω χωρις να με κοιτάξει και ρωτάει «τόσο πολυ ακούγομαι?» της λέω καθομαι διπλα σου, σε ακούω πολυ καλά. Μου λεει «με κοιτάνε..» της λέω αστους να κοιτανε. Ημασταν φίλες πια.
Δεν περναει ενα λεπτό και βγαζει ενα βιβλιο απο την ροζ τσάντα.Ηταν μια βιογραφια της Βουγιουκλάκη.Αυτο με σκότωσε. Ηταν σαν ηρωιδα του Νικολαιδη με τα ροζ , το κλάμα και την βιογραφία της Βουγιουκλάκη. Και μετα άκουσα μονόλογο για πρωτη φορα στη ζωή μου. Αληθινό μονόλογο.Είπε «Εναν χρόνο, ξερεις τι θα πεί εναν χρόνο?Η ζωη ειναι τοσο περιέργη. Ολα αυτα τα χιλιόμετρα πρεπει να τα κάνουμε μέσα μας.»
Και μετα ειπε η μια στην άλλη απο κάτι.Και ύστερα κατι ακόμα.Χωρίς να κοιταχτούμε.Και σηκώθηκε. Μου ειπε να προσεχεις γλυκιά μου και εφυγε.
Η καλυτερη φιλη για τραινο που θα μπορουσα να εχω.
δηλαδη ισως και οχι.μετα απο τοσο καιρο.με μια αλλαγη μεγαλη και αλλη μια και αλλη και αλλη ισως να μην ειμαι εδω ή να μην ειμαι εγω και ισως ακομα να μην επρεπε ολα αυτα και δεν ξερω αν τα γραφω για σενα ή για μενα,το μονο που ξερω ειναι πως ξεχασα να γραφω και με ανακουφιζε να γραφω .μονο για σενα δε φοβαμαι, μονο για σενα
με λεωφορεία με φωτιές με πιτσιρίκια με τηλέφωνα με μουσική πολλή μουσική με θερμόμετρα με καναπέδες με ασκήσεις με καφέδες με κρύο με πιάτα με εμένα επιτέλους και με εσένα.
αναψε τρια κερια,
φτιαξε ενα τσαι με ουισκι,
ακουσε την φανταστικη συμφωνια του μπερλιοζ,
φιλα τον σκυλο σου σταυρωτα,
και σκασε.
Η Τζέιν, που έχει πεθάνει εδώ και τριάντα ένα χρόνια,
δεν θα
φανταζόταν ποτέ ότι θα 'γραφα σενάριο για τις μέρες
που μπεκρουλιάζαμε μαζί
κι
ότι θα γινόταν ταινία
κι ότι το ρόλο της θα 'παιζε μια ωραία σταρ του σινεμά.
Σαν να την ακούω: "Ωραία σταρ του σινεμά?
Έλα Χριστέ και Παναγιά!"
Τζέιν, έτσι είναι η βιομηχανία του θεάματος, γι' αυτό
κοιμήσου εσύ, καλή μου, μιας
όσο κι αν προσπάθησαν δεν
μπόρεσαν να βρούν καμιά που να σου μοιάζει.
ούτε κι εγώ
μπορώ.
Τσαρλς Μπουκόφσκι.
εγω κοιμομουν.και ετσι οπως κοιμαμαι και βλεπω ενα ονειρο το οποιο δεν θυμαμαι αρχιζω να μην νιωθω καλα.το οποιο ειναι αδιανοητο γιατι οταν κοιμαμαι παντα νιωθω καλα γιατι ειναι η αγαπημενη μου ενασχοληση.ξαφνικα λοιπον κατι δε μου αρεσει.δεν μπορω να αναπνευσω καλα.κατι με ενοχλει..κατι μου μυριζει.
και ξυπναω.και δε βλεπω τιποτα.δεν βλεπω τιποτα επειδη μεσα στο δωματιο εχει ομιχλη.και αυτο που μυριζω στο ονειρο το μυριζω και στο ξυπνιο.
τρεχω, ξυπναω, πεταγομαι, οχι απαραιτητα με αυτην τη σειρα και παω στην κουζινα μου οπου και βρισκεται το βασιλειο της ομιχλης.ολη η ομιχλη του κοσμου.κοιταω το ματι.εχει μια κατσαρολα πανω.καιει.στο τερμα.δεν αναπνεω καλα.κλεινω το ματι.παω στο σαλονι.ο ανθρωπος κοιμαται.ανοιγω παραθυρα,ξυπναω ανθρωπο, φωναζω, ανοιγω παραθυρα, φωναζω, ανοιγω παραθυρα.
τελικα υπαρχει λογος που ο κοσμος κανει τις δουλειες του τη μερα και οχι τη νυχτα.